Marta Goikoetxea.

Alaia, 10 urteko neskatoa, Bizkaiko Foru Aldundiak argitaratutako ‘Martxanterak’ ipuinaren protagonista da, nahiz eta Boni Macarrón, Durangoko azken martxantera, lanaren ardatza izan. Testua Marta Goikoetxea zornotzarrak sortu du eta ilustrazioak Durangon bizi den Iñaki Landak egin ditu.

-Zer kontatzen da ‘Martxanterak’ ipuinean?
-10 urte dituen Alaia neskatoa eta bere familia dira ipuinaren protagonistak. Neskatoa pozik dago, laster bere amaren urtebetetze eguna izango delako, baina era berean arduratuta dago, ez duelako ez oparirik, ez marrazkirik, ez ezer amari emateko. Opari berezi bat aurkitu nahi du eta bide horretan Boni martxanteraren laguntza izango du.

-Bizkaiko Foru Aldundiaren ipuin bildumaren helburua herrialdeko pertsonaia ezagun, tradizional edo folklorikoak ezagutaraztea da. Nola otu zitzaizun martxanterei buruzko ipuina idaztea?
-Otsailean deitu zidaten Aldunditik, eta ipuina idaztea proposatu zidaten. ‘Ipuinak’ deituriko bilduma ezagutzen nuen; bertan Bizkaiko herriren bateko pertsonaia ezagunak agertzen dira. Aldez aurretik argitaratutako sei liburukien protagonistak Gargantua, Marijaia, Erraldoiak, Basauriko eskarabillera, Santurtziko sardinerak eta zirgariak dira. Aurten, martxanterak aukeratu dituzte, omenaldia egiteko eta eurek egindako lana oroitzeko eta omentzeko.

-Nondik heldu zenion Durangon hain ezaguna den pertsona baten inguruko ipuina gauzatzeko?
-Durangon 2021ean egin zen omenaldiko protagonista Boni izan zen eta bera aukeratu nuen ipuinean agertzeko, nahiz eta protagonista Alaia neskatoa izan. Boni bistaz besterik ez nuen ezagutzen, eta omenaldiaren inguruko erreportajeak eta albisteak bilatzen hasi nintzen. Andra Mariko elizpean dagoen irudia ikusi nuenean (Arantza Orbegozo artistak egindakoa) konturatu nintzen gozokiez gain zenbait jostailu agertzen zirela, tarteko oso deigarria egin zitzaidan diabolo urdin bat. Jostailu hori asko gustatzen zait txikitatik, eta berehala erabaki nuen zer kontatu nahi nuen.

Ipuinean, Boniren semeak bere amaren bizitzari buruz kontatu zituen zenbait pasarte ere sartu nituen. Batek bereziki harritu ninduen: ume bat galtzen zenean Udaltzainek Boniren postuan uzten zuten umea, gero gurasoak bertara joaten zirelako umearen bila. Banekien oso emakume herrikoia zela eta samurtasun hori islatu nahi nuen.

-‘Martxanterak’ liburukian zuk idatzitako testua eta Iñaki Landaren ilustrazioak batzen dira. Nolakoa izan da argitalpena sortzeko prozesua?
-Esan beharra daukat Iñakik hogei bat ilustrazio egin dituela. Zoragarriak dira. Iñakik egin dituen marrazkiak, testua irakurri ondoren sortu ditu. Ez ditugu elkarlanean sortu, nik ez diot inongo argibiderik eman, baina egin dituen irudiak nik neure buruan nituenak baino askoz ere politagoak sortu ditu. Detaile guztiak jaso ditu, eta irudiak ikusi nituenean negarrez hasi nintzen pozez. Oso lan polita gelditu da, benetan.

Hiru hizkuntzatan

-Ipuina euskaraz, gaztelaniaz eta ingelesez argitaratuta dago. Berdin-berdinak dira hirurak?
-Jatorrizko ipuina euskaraz idatzi nuen. Gero, nik neuk itzuli nuen gaztelerara, eta gero Aldundiko itzultzaileek ingelesera itzuli zuten. Itzulpenak ez dira hitzez-hitz egin, baina istorio bera da eta saiatu naiz hitz kopuru berbera egiten, orri bakoitza hiru zutabetan banatuta dagoelako eta egitura aldetik oso antzekoak izan behar direlako.

-Zer-nolako harrera izan zuen Bilboko Liburu Azokan egindako aurkezpenak?
-Oso ona. Kriston arrakasta izan genuen. Ez nuen espero holakorik. Ekainaren 9an, eguerdian, aurkezpen ekitaldia egin genuen, Iñaki Landa ilustratzaileak, bilduma koordinatzen duen Alex Oviedok eta ni neuk, eta oso harrera ona izan genuen. Gero, zapatuan eta domekan ere egon ginen eta hiru egunetan eraman genituen 40 liburukiak saldu genituen. Alerik gabe geratu ginen.

-Euskarazko klaseak ematen dituen kazetaria zara. Literatura munduan jarrai­tzeko asmoa duzu?
-Idaztea betidanik gustatu izan zait. Ikastaroetan ibili naiz, baina egia da ez dudala diziplinarik. Noizbehinka ideiaren bat bururatzen zait eta idazten jartzen naiz, baina ez dut argitaratzen ezta lehiaketetan parte hartzen. Hala ere, 2016an Euskal Trenbide Sarea (ETS) literatur lehiaketan parte hartu nuen eta ‘Pétalos rotos’ ipuina hautatua izan zen; eta Barakaldon egiten den euskarazko mikro-ipuinen lehiaketan 3. saria jaso dut aurten eta iaz finalista geratu nintzen.

La entrada “Idaztea betidanik gustatu izan zait, baina ez dut diziplinarik” se publicó primero en durangon.com.

Usue Egia sortzaile durangarrak argitaratu berri duen ‘Ura leporaino’ liburuaren aurkezpena egingo du bihar Arte eta Historia Museoan, arratsaldeko 19.00etan.

-Zure liburua ‘nobela grafikoa’ dela esan duzu. Zer adierazi nahi duzu definizio horrekin?

-Liburu hau egiteko ez naiz fijatu nobela edo komikiaren ezaugarrietan, baizik eta sortu ahala egin dudan eguneroko grafiko batean. Hau da, marrazkiak eta testuak uztartu zerbait komunikatzeko eta mezu bat bidaltzeko. Irakurketa irudien eta testuaren bitartez gidatuta dago.

-Beraz, egunkari itxura duen liburua da.
-Bai, pandemiagatik konfinatu gintuzten egunean, erabaki nuen zeregin bat hartu behar nuela. Errutina oso zorrotza jarri nion neure buruari, eta egunero bost orri marrazten nituen, ez pandemiarekin lotutakoak, baizik eta egun bakoitzean sentitu ahal nituen emozioei lotutakoak Konfinamendua bakarrik pasatu nuenez, eguneroko bitakora moduan transmititu nahi nuen. Niretzat ariketa izan zen.

-Zelako gaiak lantzen dituzu liburuan?
-Idatzi eta gero konturatzen zara zelan aldatzen diren umorea, emozioak… eta gaiak egunaren arabera aukeratzen nituela. Garai hartan ikerketa master bat egiten nenbilen, autokontzeptua eta autoestimuaren inguruan, eta nahiko buelta eman nizkien gai horiei. Umorea ere erabiltzen nuen, uste nuelako bizitzaren gai sakonenak transmititzeko baliagarria zela. Gero, fantasia ere sartu izan dut, zeren bakarrik egonik koadrila berri bat sortu nuen irudimena eta musikaren bitartez.

-Txikitan, eskolaurreko irakasleak ‘trebezia sozial miresgarriak’ zenituela esan zizun, eta hori baliatu zenuen koadrila berria sortzeko?
-Hori da. Akordatzen naiz, esaten zidatela txoko batetik bestera joaten nintzela lagunak egiten. Eta pandemia garaian, etxean bakarrik nengoenez, lagun berriak egin behar izan nituen, eta oso ondo pasatu nuen; ez bakarrik konpainia sentitzeko, baita imajinatzeko aukera izan nuelako.

-Lana nahiko aurreratua izango zenuen ‘Durango Sor(tzaileen)leku’ beketara proiektua aurkeztu zenuenean.
-Bai, gainera liburuaren zati bat bidali nion editoreari eta esan zidan “hau liburu bat izan ahal da, zeren mamia, irudimena, eta garai bateko ‘dokumentu historikoak’ dituelako. Zeren pandemiatik irtengo gara eta dena ahaztuko dugu”. ‘Ura leporaino’, hala ere, ez da Covidaren ezta pandemiaren inguruko nobela, baina garai horretan kokatzen da. Editoreak idazten jarraitzeko esan zidan, eta orduan irten zen beken deialdia. Jaso nuen dirulaguntza oso beharrezkoa izan zen liburuaren bigarren zatia egiteko.

-‘Durango Sor(tzaileen)leku’ ekimenera aurkeztu zenuen egitasmoa ‘Ustekabean, krak’ izendatu zenuen, baina liburuak ‘Ura leporaino’ du izenburu. Badute zerikusirik batak eta besteak?
-‘Ustekabean, krak’ aurkeztu nuenean ez nuen liburua osorik amaituta. Uste dut izen egokia zela, ‘krak’ horrek sistemaren apurketa, errutinaren apurketa… islatzen dituelako. Bapateko gauza izan zen eta zentzua zuen. Baina, liburua amaitu nuenean, ziklo bat amaitu egiten zela sentitzen hasi nintzen, gainera Ukrainako gerra ere hasi zen. Liburuak nire bizitzako etapa bat batzen du, nahiko kaotikoa izan zena, baina barruko gauzak ateratzeko eta aztertzeko balio izan didana. Ironia erabili dut batzuetan ‘ura leporaino’ sentitu dudala adierazteko, baina orkatiletaraino bakarrik iristen zela.

-Ideia hori da liburuaren azalean agertzen dena.
-Jokutxo bat izan da. Baina adierazi dezake ere, arazoa hor dagoela eta jakin arren ura ataskatuta dagoela ez gara gai korapiloa askatzeko. Horregatik diot liburua desataskadore modukoa izan dela.

La entrada “Nire bizitzako etapa nahiko kaotikoa batzen da liburuan” se publicó primero en durangon.com.

Kristina Mardaras, Justo Alberdi eta Markel Onaindiaren artean egindako ‘Goiuria ikastola auzolan baten kronika’ liburuak irabazi du Iurretako Udalak sortutako Sormen beka.

Saritutako lanak “Goiuria Ikastolaren historia kontatzen du”. Izan ere, ikastetxea sortzea euskarak batzen zuen herritar talde baten talde-lanak ahalbidetu zuen eta gaur egun Iurretako kultur ondare eta elkarte topagune izaten jarraitzen du.

Aurtengo proiektua Literatura eta Ilustrazio Lanak sailari dagokio eta liburuaz gain, Durangoko Azokan estreinatuko den dokumentala ere egin dute egileek. Ikus-entzunekoa, Iurretako Ibarretxe Kultur Etxean ere proiektatuko da abenduaren 20an eta 22an, 18:30ean.

Emanaldietarako sarrera doakoa izango da, baina aldez aurretik izena eman behar da kultur etxean bertan, kultur-etxea@iurreta.eus helbidera idatzita edo 946200888 telefonora deituta.

‘Goiuria ikastola auzolan baten kronika’ lanaren egileek  deialdian jarritako 6.000 euroko dirulaguntza jaso dute. Iurretako Udalaren ekimenak kultur sorkuntza bere modalitate guztietan sustatu eta herriko ondare historiko eta kulturalarekin lotura duten eta garrantzi berezia duten proiektuak saritzen baititu.

La entrada Goiuria ikastolaren historia kontatzen duen lanak irabazi du Iurretako Sormen beka se publicó primero en durangon.com.

1983. urtetik Durangon ospatzen den literatura lehiaketari Julene Azpeitia izena jartzea proposatu zuen garai hartan zinegotzia zen Juanan Aromak, 1960ko hamarkadan Durangon bizi izan zen maistra ohiak umeekin eta euskararen alde egindako lan oparoa aitortzeko.

Orain, beste aitorpen bat jaso du Zumaiako familia abertzale baten jaiotako hezitzaile eta idazleak, bere lana, bizitza eta ibilbidea batzen dituen ‘Askatasun eguzkia baino beharrago’ liburua argitaratu baitu Xabier Altzibar euskaltzain urgazleak. Egileak, Azpeitiaren hiru bokazioak nabarmentzen ditu: “maistra izatea; ama izatearen bizipenak; eta azkenik, 16 edo 17 urte zituenetik idazle izaera”.

Liburua gauzatzeko, azken hiru urteetan zehaztutako lanaren emaitza bada ere, “orain dela zortzi bat urte” bideratzen hasi zen Altzibar, ‘Eguna’ euskarazko lehenengo egunkaria aztertzen hasi zenean. Ordura arte, “Amandriaren altzoan’ izenburuarekin argitaratutako 100 ipuin laburren bilduma ezagutzen nuen, batez ere”.

“Euskara naturala eta gozoa”

Bilduma horren azterketarekin ohartu zen ikerlaria “Azpeitiak euskara naturala, gozoa, bizia eta oso ulergarria egiten zuela, eta neologismoren batzuk erabiltzen bazituen ere, berarekin alderatuta, bere garaikideak oso manieristak” zirela uste du. “Bere estiloa ahozkotasunean oinarritzen zen eta horrek erabat erakarri ninduen”.

Euzko Alderdi Jeltzalearen ‘Euzkadi’ egunkarian Arritokieta goitizenarekin argitaratutako artikuluak ere aztertu ditu Altzibarrek, “euskararen zein gaien aldetik”, eta testu horietan “umeei gauzak zelan irakatsi, gurasoek zelan hezi behar dituzten umeak, emakumeak nolakoak izan behar diren…” bezalako gaiei buruz idazten zuenez, “garaia ezagutzeko oso interesgarria egin zitzaidan”. Hedabide horretan  “gaztelaniaz idatzitako artikuluak ere argitaratu zituen, baita lehen orrian agertu ziren editorialak ere”.

Gerra Zibilak “genozidio kulturala eta ahaztura” ekarri zuela dio Altzibarrek, “zeren irabazleek ehortzi egin zituzten aurretik zeuden prentsa eta euskarazko liburu guztiak”. Hala ere, Azpeitia gerra aurreko eta osteko “katebegia” izan zela azpimarratzen du ikerlariak, nahiz eta aitortu euskara batuaren eta trantsizioaren etorrerarekin “ez zela gelditu ahaztuta”.

Durangaldean

‘Askatasun eguzkia baino beharrago’ liburuan, Azpeitia Zornotzako Dudean edo Abadiñoko Mendiolan zein Traña-Matienako auzo eskoletan irakasle izan zela gogoratzen du Altzibarrek. 1961. urtean berriz, “orain Durangon bizi naiz nere senarrarekin” idatzi zuen Azpeitiak berak, sasoi hartan Durangoko Juan de Itziarren bizi baitzen, irakaskuntza alde batera utzita eta idazteari eta irratigintzari lotuta.

Julene Azpetia Emakume Abertzale Batzako kidea eta “euskaldun fededun” izateaz gain, “emakumearen ikuspuntutik idazten zuela” eta idazterako orduan “bere ausardia” azpimarratzen ditu Altzibarrek. “Bera bizi izan zen garaian emakumearen boto eskubidea lortu zen eta horren alde egin zuen. Emakumetasuna eta emakumearen balioa erreibindikatzen ditu, eta ausarta da esaten duenean ‘emakumeak ikasteko aukera dutenetik, erakutsi dute gizonek baino gehiago balio dutela’. Eta hori behin baino gehiagotan esan zuen”.

Feminismo kontserbadorea

Mexikon egin zuen egonaldian, ‘El Tiempo’ egunkarian argitaratu zituen hainbat artikulu, eta bertan emakumeen hezkuntzari buruzko iritziak ematen zituen. Horrelako gaien inguruko ardura bazuen ere, ez zuen amatasuna albo batera uzten, eta bere izaera osotasunean hartuta, Altzibarrek uste du “orduko feminismo kontserbadorearen barruan koka daitekeela. Ez zegoen emakumeak plaza publikora ateratzearen kontra, baina nahiago zuen emakumeak jokabide moral garbia izatea abertzaletasunaren alde”. Hala ere, “gizonen plazara irteteko ausardia erakutsi zuen emakumea izan zen”.

Liburuak dituen ia 900 orrialdeetan, idatzitako artikuluen antologia laburra egiteaz gain, Altzibarrek laburpenak, ohar kritikoak edo azterketa literarioa zein hizkera estiloan jarri du arreta. Lan argitaratu berria, bi atal nagusitan banatu du Altzibarrek; alde batetik, Julene Azpeitiaren biografia azaltzen du eta, bestetik, bere obraren inguruko azterketa egiten du.

Lehenengo zatian, Julene Azpeitiaren biografia, bizitza, irakasle ibilbidea eta oroipenak; irakaslea eta pedagogoa; idazle ibilbidea; eta bere nortasuna eta izaera aztertzen dira. Bigarren partean berriz, zelako harrera eta kritika jaso zuen; testuingurua eta gerra aurreko eta gerra osteko idazkera; obraren sukaldaritza, pedagogia, ideologia eta politika; eta azkena, literaturari eskainita dago.

La entrada “Julene Azpeitia gizonen plazara irteteko ausardia erakutsi zuen emakumea izan zen” se publicó primero en durangon.com.

Iurretan 1968tik 1981era bitartean egon zen ikastolaren historia “jaso eta transmititzeko helburuz” landutako ‘Goiuria ikastola: Auzolan miresgarri baten kronika’ liburua aurkeztuko dute bihar Kristina Mardaras, Justo Alberdi, Jon Irazabal eta Markel Onaindia egileek. Ekitaldia, Iurretako Goiuria kulturgunean izango da, 19:00etan hasita.

Gerediaga Elkarteak argitaratutako liburuan ikastolaren historia kontatzen da, eta horretarako, bertan “ibilitako guraso, ikasle, irakasle eta ekintzaileak elkarrizketatu” dituzte “informazioa lortzeko. Izan ere, kontakizuna “euren testigantzetan oinarritzen da” egileen esanetan, eta haietako batzuek parte hartuko dute liburuaren aurkezpen ekitaldian.

“Zulo beltzetik berpizteko”

Goiuria ikastolak 1968ko urrian zabaldu zituen ateak, guraso talde baten eta Julen Kaltzada eta beste ekintzaile batzuen inplikazioari esker, ikastolen mugimenduak “euskara diktaduraren zulo beltzetik berpizteko” asmori ekiteko helburuarekin.

“Ez ziren garai errazak, euskara debekatua zegoen, eta traba asko gainditu behar izan zituzten bultzatzaileek. Esaterako, erregimenaren inspektoreak birritan zarratu egin zuen ikastola, eta etxeetan eman behar izan zituzten klaseak, era klandestinoan”, egileen esanetan.

Ekimenak aurrera egin zuen oztopo guztien gainetik, eta “herriko umeek euskaraz ikasi ahal izateko, auzolan handi bat garatu zuten guraso, irakasle eta gazte ekintzaileen artean”. 1981ean, Goiuria ikastola Maiztegi herri eskolagaz fusionatu zen, euskararen hezkuntzari zabalpena emanda.

‘Goiuria ikastola: Auzolan miresgarri baten kronika’ liburua Iurretakopin, eta Durangoko Artekan, Hitzen eta Urriken egongo da salgai 10 euroren truke. Gainera, Elkar banaketen esku ere egongo denez, beste edozein herritako liburudendetan ere eskatu ahalko da.

La entrada Iurretako Goiuria ikastolaren historia liburu baten bildu dute se publicó primero en durangon.com.

Laumunarrieta 1937 Elkarteak eta Elorrioko Udalaren ‘Gerra eta errepresioa Elorrion 1936-1945’ liburua argitaratu dute, bertan Mikel Diego Barajas historialari eta ikerlariak eskuratutako bekaren emaitza agertzen dela. Liburua egun gutxi barru Turismo Bulegoan salgai jarriko dute.

Euskaraz eta gaztelaniaz kaleratu berri den argitalpenak “sufrimenduak markatutako garai baten egia ezagutarazteko eta erreparazioan eta justizian sakontzeko” helburuak nabarmentzen ditu. Lanean agertzen diren argazki eta dokumentu galeria zabalak ezinbesteko erreferentzia dira Gerra Zibileko eta frankismoaren lehenengo urteetako Elorrioko eta Euskal Herri osoko historia ezagutzeko.

Mikel Diegok egindako lana “dokumentuen eta lekukotzen esplorazioan eta informazioaren kontsultan oinarritutako ikerketa lan sakona da” liburuaren aurkezpenean adierazi zutenez. Gainera, “gerra bidegabe baten ondorioak  jasan eta bizi izan zituzten Elorrioko herritarrei gutxieneko aintzatespena egiteko aukera emango digu”, Idoia Buruaga alkateren esanetan.

Liburuko testua Mikel Diegoren ikerketa bekaren emaitza da eta bertan “orain arte isilduta eta ahaztuta egon den guztia jasotzen du; gure etxeetan lurperatuta egon den eta gure adinekoek isildu duten guztia”, Maria Herrero alkateordeak azpimarratu zuenez. 30 testigantza biltzeaz gain giza eskubideak urratu izan zituzten 300 elorriarren zerrenda azaltzen da. “Lan hau giza eskubideak urratu zitzaizkien pertsona guztiei zor diegu”, egilearen arabera.

La entrada Isildutakoak batzen dituen ‘Gerra eta errepresioa Elorrion 1936-1945’ liburua aurkeztu dute se publicó primero en durangon.com.

Aiert Zubigarai ‘3izkai’ (erdian) Laumunarrieta 1937 elkarteko kideekin batera aurkeztu zuen liburua.

Gerra zibil garaian Elorrio, Elgeta eta Eibarko zenbait emakumek bizi izandakoak jaso, ikertu eta bildu ondoren, testu eta komikiekin osatutako ‘Emakumeon Memoria 1937, Intxortatik Artxandara’ liburua argitaratu du Aiert Zubigarai ‘3izkai’ sortzaile elorriarrak, Laumunarrieta 1937 elkartearen zein beste hainbat erakunderen laguntzarekin.

-Zein da liburuaren helburu nagusia?
-Batez be, emakumeen memoria berpiztea, gogoraraztea eta gerra garaian zer gertatu zen aditzera ematea, gure gizarteak kontzientzia hartzeko helburuarekin, halakorik berriro gertatu ez dadin. Eta batez be, garai hartako emakumeek bizitakoa gaur egunera ekartzea, zeren gerra garaiko kontuak beti ikusi dira militarren eta gizonezkoen ikuspegitik.

-Liburua denbora epe zehatz baten kokatzen da, ezta?
-Kasu honetan aztertzen dena 1937an hasitako ‘Ofensiva del norte’ren ondorengoak dira. Intxortako fronteak 10 hilabete iraun zuen eta jausi ostean, faxistak Elorrion sartu ziren eta ondoren Elgeta, Eibar… jausi ziren. Azkenean Bilbon sartu ziren. Elorriok, Elgetak eta Eibarrek kapitulu bana dute liburuan eta herri bakoitzean neska edo andra bat da protagonista nagusia. Protagonista hau fikziozkoa izango da baina, beti ere, benetako emakumeen bizipenetan oinarrituta dago.

Durango, Zornotza…

-Beraz, pertsonaiak nahiko errealistak izango dira.
-Asmo nagusia emakumeek gerra garaian izan zuten papera gizarteari helaraztea izan da. Zeharkako gidoiak egiten saiatu gara, biktimismoan edo heroismoan erori barik. Hala ere, Elgetari eskainitako kapituluan biktimismo puntu bat azaltzen da, gauzak horrela gertatu zirelako. Eta Eibarkoan berriz, epopeia moduko bat agertuko duen heroina antzekoa izango da protagonista.

-Historian oinarritutako istorioak dira?
-Datuak jaso ditugu baina asmo nagusia gertatutakoa orokortzea izan da, pertsona bakar batek kontatutakoa islatu beharrean, eta bizipen desberdinekin ikuspegi orokor bat osatu dugu. Horregatik, kontaketa pertsona desberdinei gertatutakoarekin hasten da eta ondoren flash-back bat egiten dugu 1937ko historiarekin jarraitzeko.

-Liburuak ‘Intxortatik Artxandara’ du azpititulutzat baina hiru herriko pasarteak islatzen ditu.
-Kaleratu dugun lana 2022an argitaratu nahi dugun komiki liburuaren aurrerapena da. Izan ere, guztiz amaituta dagoen komikia Elgetari dagokio eta Elorriokoa zein Eibarkoa osatu egin behar dira. Gainera, behin betiko lanean Durangon, Zornotzan, Larrabetzun, Basaurin eta beste herri batzuetan gertatutakoak komikien bidez islatuko dira.

-Herri bakoitzari eskainitako komikia herri horretako euskaran idatzita dago.
-Bai, komikietan tokian tokiko hitanoa errespetatu dugu. Baina liburuaren kontrazalean jarri ditugun QR kodeen bitartez euskara batuaz edo gaztelaniaz irakurtzeko aukera ematen da.

La entrada “Emakumeek gerran izan zuten papera helarazi nahi izan dugu” se publicó primero en durangon.com.

Kataluniako Pol·len edicions-ek katalanez argitaratu nahi du Joseba Sarrionandiaren ‘Hilda dago poesía? /¿La poesía está muerta?’ poema antologia eta horretarako crowdfunding edo mikro-laguntzen kanpaina abiatu du. ‘És morta la poesia?’ izenburuarekin argitaratuko duten bilduma urrian kaleratu nahi dute.

‘Moroak gara behelaino artean?’ eta ‘Ni ez naiz hemengoa’ liburuak katalanera itzuli eta, hurrenez hurren, ‘Som com moros dins la boira?’ eta ‘Jo no sóc d’aquí’ izenburuekin argitaratu ondoren, idazle iurretarraren hirugarren liburua kaleratu nahi du Pol·len edicions argitaletxeak.

‘Hilda dago poesía? /¿La poesía está muerta?’ antologia helebiduna, Sarrionandiak berak aukeratu eta berrantolatutako bilduma da. Katalanez egingo den liburuak, Ainara Munt Ojangurenen itzulpena, Victor Sunyol poetaren edizioa eta Mai-t Carbonellen diseinuak izango ditu.

Argitaletxeak ezagutzera emandako egutegiaren arabera, urtarriletik ekainera itzulpena eta edizioa egingo dute; uztailetik irailera, diseinua, maketazioa eta inpresioa eta urrian liburua aurkeztuko dute.

Ekimena aurrera atera ahal izateko hasitako miko-laguntzen kanpaina www.verkami.com/projects/20472-es-morta-la-poesia atarian hasi dute eta behar dituzten 4.000 euroetatik 2.203 euro bildu dituzte dagoeneko. Ekimenari laguntza eman nahi diotenek 5 eta 100 euro arteko ekarpena egin dezakete.

La entrada Mikro-laguntzen kanpaina hasi dute Sarrionandiaren poesia antologia katalanez argitaratzeko se publicó primero en durangon.com.