Ohiturak jagoten

Hotzari eta haizeari aurre eginez, eztarria babesteko San Blas-haria jantzi eta makila eskuan hartuta, lurrari iratzartzeko eta fruituak oparotasunez emoteko eskatuz, Santa Ageda koplak kantatzen ibili dira asteon eskualdeko hainbat herritan; edade, sexu, ideologia eta sinesmen ezberdinetako herritarrak.

Aspaldiko ohitura da gurean etxerik etxe, eskean ibiltzea. Ohituraren jatorri zehatza jakitea gaitza den arren, dakiguna da Ageda Italian jaio zela III. mendean, Siliziako familia aberats batean, eta neska ederra izan zela. Garai hartan Siziliako nagusi zen Quintilianori begitik sartu ei jakon. Antza, nagusi honek ahalegin guztiak egin zituen neska bereganatzeko, baina alferrik. Ageda ezin ebala lortu ikusita, tortura gogorrak ezarri eutsazen; ezagunena bi bularrak moztea izan zen.

Nire iritziz, Agedaren heriotzak, batetik, oraindik bizirik dirauen emakumeen kontrako indarkeria matxista gogorazoten deusku. Bestetik, gaur egun eskean ibiltzeko ohitura hau jagoteak, euskara kaleratzeko aukera itzela eskaintzen deuskulakoan nago. Gure herri eta hiriek, egun batez behintzat, euskaragaz kontaktu zuzena izaten dabe-eta. Euskararen erabilera bultzatzeko bideak urratsen eta asmatzen dihardugun sasoi honetan, ekimen zein hobea iruditzen jat kalean euskaraz kantatzea.

Gainera, ezin ahaztu, krisiak jota gagozen sasoi honetan talde batzuk behartsuentzat dirua eskatzeak egoera larrian dagozanei laguntzeko bidea be emoten deuskula.

Halan da ze, antzinakoak izan arren, ohitura batzuk merezi dabe jagotea, gaur egun be gure gizarte edo mundu aldrebes honetan euren lekua eta zeregina betetzen dabe-eta.

Marisa Barrena psikopedagogoa da