Pausorik pauso

Gaztetxo nintzela entzun nuen lehen aldiz
“erabakitzeko eskubidea” eta
harrezkero amets bihurtu. Zenbat eztabaida ez
ote dugu erabili horren inguruan urteokaz;
autodeterminazioa, autonomia,
independentzia.

Gure Esku Dago
ekimena sortu zenean rokero zaharrok animatu
egin ginen, bazirudien behingoz, denontzat
zegoela lekua guardasolpe horretan.
Durangotik Iruñearainoko katea eraiki
genuen pasa den urtean, eguzki galdatan,
emozioz eta ilusioz bete gintuen ekitaldian.

Aurton jostun ibili gara, oihalak
josten, adostasunak josten, herri libre batean
zoriontsuak izateko ametsak josten. Atzo barriz
gure oihalak hartu eta udari hasiera emoteko,
hondartzara joan beharrean Bilbora abiatu
ginen Bizkaiko hainbat lekutakoak.
Durangaldekook ez ginen atzean geratu, trenak
eta autobusak leporaino beteta joan ziren
Bilborantz.

Ederra izan zen
eguerdian Ibaizabalen bi ertzetan egin genuen
oihal astintzea. Urteetan ezpaloi ezberdinetan
eta sarritan aurrez aurre egondakoak batera
geunden atzo, bazirudien aurreko urteetako
zenbait gorroto eguzkipean urtzen zirela.
Emozioz bete nintzen egia esan. Ostean bertso
eta kantu artean ase genuen eguerdiko gosea.

Arratsaldean Katedralera bidea
laburra suertatu zitzaidan hainbeste
gizandreren artean. Zenbat gazte! Zenbat
belaunaldi alkarregaz! . San Mameseko aulki
hutsek ostera tristura puntua sortu zidaten.
Asko ginen baina ez estadioa betetzeko lain.
Bezperako partida ikusteko bete ei zen, gu ez
ginen kapaz izan. Emanaldia be motel samarra
iruditu zitzaidan.

Azken txanpako
albisteak ordea animoa piztu zidan. Ispasterko
herritarrek eta Dimoztarrak, ozen eta argi,
2016an galdeketak antolatuko dituztela iragarri
zuten erabakiaren aroari bultzada bat
emoteko. Neure kautan zera pentsatu nuen:
Dimoztarren mugakideok ere
horrelakoren bat egingo bagenu?

Pausorik pauso eraiki beharko dugu
bidea eta defendatu gure eskubidea, gure esku
dago josten jarraitzea.

Marisa Barrena psikopedagogoa da